Mayıs 13, 2007 - rodrigo - concierto de aranjuez- adagio
yazı eklemek değildi niyetim.. mouse birden oraya gitti, basmış bulundum. önümde görünce sayfayı, yazmadan geçemedim.. ne yazmam gerektiğini de bilmiyorum. bana bir tane sözcü verin de içimdekileri yazabilsin.. 8 aydır sevdiğim çocuk, sevdiğiyle birlikte. msn.de nick.i ikisinin adı, ortada kalp ile bir de. online listesine bakamıyorum o yüzden. baktığım zaman ağlamaya başlıyorum çünkü. ne kadar normal bir şeymiş gibi anlatıyorum dimi?! öyle.. artık her şey normal. ortada duran ve etrafı izleyen bir bünye.. hiç yorumsuz, yargısız.. hissiz diyemeyeceğim, üzgünüm. evde içindekileri döken, okulda taşlaşmış kalbiyle gezen bir yaratık. durum böyle olunca da, sorumsuzlukla ve problemsiz olup da kendine sorun yaratan genç kız olarak yargılanıyorum. normaldir. üzgünüm. sadece içimden ağlamak geliyor, içim sıkıldı gibi yorumlarla geçiştireceğim sizi. istediğiniz ithamda bulunun. hiç bir şey yaşadığım durumu dile getirmekten daha fazla acı vermeyeceğinden, beni anlamanız için gereken cümleleri kurmamayı yeğliyorum.
kimse üzmüyor beni. kimsenin beni üzdüğünden haberi yok. üzgünüm yine. sevilmeyen, sevgisine karşılık bulamayan bir genç kızım ben. her gün sıramın önünde sevdiğimin, sevdiğiyle konuşmasını, gülmesini izleyen, ve öylece duran bir genç kızım. hiç bir şey yokmuş gibi davranmaya ve herkesi unuttuğuna inandırmaya çalışan, yorulan..
babasından nefret eden, daha doğrusu ona karşı ne hissettiğini bilmeyen, onun yüzünden yaşadığı her aşktan korkan, dünyadan korkan, yaşamaktan korkan, nefes almaktan korkan, sevmekten korkan bi kızım ben.genç kız değilim, öyle hissetmiyorum.tek gerçekten hissettiğim şey, annem.. eğer o olmasaydı, bu kadar bile güçlü olamazdım. ayakta durmam için, kendi gücünü veriyor bana sürekli. yaşadığımı, yaşamaya değdiğimi, en azından birinin beni gerçekten sevdiğini hissettiriyor bana.ben, teşekkür ederim anne... iyiki varsın. bencilliğimden söylemiyorum bunu. gerçekten.. iyi ki benim annemsin, iyiki hep yanımdasın..
|
